Τα συγκλονιστικά γεγονότα, γνωστά ως «φόνοι του Δήλεσι ή Μαραθώνα» (1870), τάραξαν τον Ιωάννη Γεννάδιο που από το 1862 ζούσε στο Λονδίνο και εργαζόταν στη σημαντική ελληνική επιχείρηση των Αδελφών Ράλλη, όπου συγχρωτιζόταν με νέους ιδιαίτερης καλλιέργειας, σημαντικής περιουσίας και κύρους. Ωστόσο, τον ενοχλούσε η αίσθηση μιας έντονης φιλοτουρκικής διάθεσης στην Αγγλία και μιας γενικότερης διαστρέβλωσης της εικόνας της Ελλάδας και των αξιών της. Θεώρησε, λοιπόν, προσωπική του υπόθεση να στηρίξει την Ελλάδα. Με το ψευδώνυμο «Διός Γέννα» έγραψε τέσσερις επιστολές στη φιλελεύθερη εφημερίδα The Morning Star, εκθέτοντας τα ιστορικά και στατιστικά στοιχεία της ραγδαίας υλικής ανάπτυξης του ελληνικού έθνους και την ωριμότητα των πολιτών του. Όλες οι επιστολές του δημοσιεύτηκαν, γεγονός που προκάλεσε αναγνώριση και ικανοποίηση της ελληνικής παροικίας του Λονδίνου.

Παρά τις προσπάθειες του Γενναδίου, τον Απρίλιο του 1870 ένα γεγονός ενίσχυσε τον ανθελληνισμό στη Δύση: ληστές απήγαγαν μία ομάδα ξένων τουριστών κοντά στον Μαραθώνα. Κάποιοι από αυτούς ήταν Βρετανοί και, ενώ διαπραγματεύσεις είχαν ξεκινήσει, η δολοφονία τριών εξ αυτών προκάλεσε θυελλώδεις αντιδράσεις και έξαρση του ανθελληνισμού στη Δυτική Ευρώπη και ιδιαίτερα στην Αγγλία. Το συμβάν φαινόταν να διαψεύδει τους ισχυρισμούς του Γενναδίου για ωριμότητα και σταθερότητα στην Ελλάδα.

Ο βρετανικός Τύπος ξεσήκωσε τον κόσμο ενάντια στους Έλληνες. Οι διευθύνοντες του Ομίλου Αδελφών Ράλλη, συνειδητοποιώντας τον θυελλώδη πατριωτισμό του υπαλλήλου τους Ιωάννη Γενναδίου, τον προειδοποίησαν να μη δημοσιεύσει απόψεις υπέρ των Ελλήνων. Ο Γεννάδιος, παρ’ όλα αυτά, το θεώρησε «ιερό του χρέος» να διορθώσει την κατάσταση.

Για τέσσερις, περίπου, εβδομάδες πέρασε όλον τον ελεύθερο χρόνο του προσπαθώντας να διερευνήσει λεπτομερώς τα συμβάντα και τις περιστάσεις των «φόνων του Μαραθώνα», αλλά και της εγκληματικότητας σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Πριν το τέλος του Ιουνίου είχε ετοιμάσει ένα «ογκώδες φυλλάδιο» το οποίο το τύπωσε ανώνυμα με δική του δαπάνη. Το ογκώδες αυτό φυλλάδιο είχε τίτλο «Notes on the recent murders by brigands in Greece» και αφορούσε στη Σφαγή στο Δήλεσι τριών Άγγλων και ενός Ιταλού, οι οποίοι είχαν προηγουμένως αιχμαλωτιστεί από ληστές της περιοχής. Στόχος του φυλλαδίου δεν ήταν η απόσειση των ευθυνών των ελληνικών Αρχών σχετικά με τη διαχείριση της υπόθεσης, αλλά η άρση των συκοφαντιών, οι οποίες μέσω του αγγλικού κυρίως Τύπου έκαναν τον γύρο της Ευρώπης, επιρρίπτοντας βαρύτατες ευθύνες και χαρακτηρίζοντας με αήθη σχόλια τον ελληνικό λαό συλλήβδην.

Στις συλλογές του βρίσκεται και μία επιστολή του Γενναδίου προς τον Υπουργό Οικονομικών Θεόδωρο Δηλιγιάννη, 6 Νοεμβρίου 1871, σχετικά με τη μετάφραση του φυλλαδίου για τη Σφαγή στο Δήλεσι από τα αγγλικά στα ελληνικά με παρότρυνση της κυβέρνησης. Μολονότι η πρωτότυπη αγγλική έκδοση είχε πληρωθεί εξ ολοκλήρου από τον ίδιο τον Γεννάδιο, ο ίδιος αδυνατούσε να καλύψει και τα έξοδα για την έκδοση στα ελληνικά. Έτσι, μετά από αίτηση του υπουργείου, η μετάφραση τυπώθηκε από το Εθνικό Τυπογραφείο. Όμως, λόγω νομικού κωλύματος που παρεμπόδιζε την έκδοση ιδιωτικών έργων από το Εθνικό Τυπογραφείο, η έκδοση σταμάτησε. Για αυτό, απευθύνθηκε στον υπουργό διευκρινίζοντας ότι το έργο δεν ήταν πραγματικά «ιδιωτικό», αφού η μετάφραση του φυλλαδίου ήταν σημαντική για τα εθνικά συμφέροντα και για την υπεράσπιση της ελληνικής πλευράς στο διεθνές πεδίο.

Το θέμα επρόκειτο σύντομα να συζητηθεί και στο Κοινοβούλιο στο Λονδίνο. Νοίκιασε ένα ταξί και πέρασε όλη τη νύχτα διανέμοντας το φυλλάδιό του στους επιφανείς εκπροσώπους και των δύο κοινοβουλίων της Αγγλίας, σε εκδότες εφημερίδων και άλλα δημόσια πρόσωπα. Οι Έλληνες του Λονδίνου ήταν πολύ περήφανοι για τον νεαρό συμπατριώτη τους, που με τόση θέρμη υπεραμύνθηκε της πατρίδας του και της τιμής της. Η αντίδραση των Βρετανών ήταν ανάμεικτη. Οι διευθύνοντες του Ομίλου Αδελφών Ράλλη ένιωσαν υποχρεωμένοι να δράσουν ανάλογα με τις προειδοποιήσεις τους. Έδωσαν έξι μήνες διορία στον Γεννάδιο για να φύγει από την εταιρεία.

Η πολλά υποσχόμενη επιχειρηματική καριέρα του στην Αγγλία είχε τελειώσει. Στην Ελλάδα, όμως, είχε γίνει σχεδόν ήρωας. Η ηχώ της ρητορικής ικανότητας του πατέρα του διαφαινόταν μέσα από την παθιασμένη υπεράσπιση της Ελλάδας και των Ελλήνων. Αυτό τον οδήγησε τελικά στην πλήρωση των πρώιμων προσδοκιών της οικογένειάς του, την είσοδό του στο Διπλωματικό Σώμα της Ελλάδας.

Τον Νοέμβριο του 1870 διορίστηκε ως ακόλουθος στην Ελληνική Διπλωματική Αντιπροσωπία της Ουάσιγκτον έπειτα από σχετική σύσταση προς την ελληνική κυβέρνηση του Charles Tuckerman, Υπουργού των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο οποίος είχε εντυπωσιαστεί ιδιαίτερα από το «ογκώδες φυλλάδιο». Ανάμεσα στις αναφορές και δημοσιεύσεις του Tuckerman υπέρ της ελληνικής μεριάς συγκαταλέγεται και ένα έγγραφο με τίτλο «Brigandage in Greece. A paper addressed by Mr. Chas K. Tuckerman, United States Minister at Athens, to Mr. Fish», της 5ης Δεκεμβρίου 1870, για το ζήτημα της ληστείας στην Ελλάδα. Σε αυτό ανέλυε το ζήτημα της ληστείας ξεκινώντας από τις απαρχές της Επανάστασης και τους «κλέφτες» για να καταλήξει πως μέσα από αυτή τη διαδρομή ορισμένες ομάδες ακολουθούσαν πλέον την ίδια τακτική σε διαφορετικό πλαίσιο. Αναφέρθηκε στις δυσκολίες αντιμετώπισης του ζητήματος, εξαιτίας μίας μορφής αναγκαστικής προστασίας ή «αναγκαστικής φιλίας» μεταξύ των ορεινών πληθυσμών και των κλεφτών. Σε αντάλλαγμα για την προστασία και την οικονομική ενίοτε βοήθεια, οι κάτοικοι δεσμεύονταν να ειδοποιούν τους ληστές σε περίπτωση αναζήτησής τους από τις Αρχές. Πολλές φορές η αναγκαστική «συνεργασία» πήγαζε από την απειλή των ληστών για επιδρομές στα χωριά. Η ίδια λογική δίεπε και τις σχέσεις των εκάστοτε υποψηφίων πολιτικών των περιοχών με τους ληστές, καθώς η «μη συνεργασία» μπορούσε να αποβεί επιζήμια και επικίνδυνη τόσο για τους ίδιους τους πολιτικούς και τις οικογένειές τους, όσο και για την κοινότητα.

Ο συγγραφέας του φυλλαδίου αρχικά παρέμενε ανώνυμος, όπως φανερώνουν τα ελληνικά έντυπα της εποχής. Στη συνέχεια βέβαια αποκαλύφθηκε ότι το επίμαχο δημοσίευμα είχε γραφτεί από τον Ι. Γεννάδιο. Ακολούθησαν εγκωμιαστικά σχόλια και δημοσιεύματα για τον νεαρό Έλληνα, ο οποίος διακρινόμενος από αισθήματα φιλοπατρίας και με υψηλή αίσθηση εθνικού καθήκοντος, υπερασπίστηκε με έξοχο τρόπο την ελληνική πλευρά. Η συνέχεια της ιστορίας απασχόλησε τον Τύπο, ο οποίος επέκρινε τη στάση του Έλληνα εργοδότη του Ιωάννη Γενναδίου, κυρίου Ράλλη, εξαιτίας της απαράδεκτης στάσης που επέδειξε διώχνοντας τον Γεννάδιο επειδή έγραψε πολιτικό φυλλάδιο. Ο τρόπος γραφής και τα επιχειρήματα που στοιχειοθετούνταν στο φυλλάδιο, τα έξοδα του οποίου ανέλαβε αποκλειστικά ο Γεννάδιος, αποτέλεσαν αντικείμενο εγκωμιαστικού σχολιασμού, ενώ το θέμα προκάλεσε συζητήσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, φτάνοντας και στη Βουλή των Λόρδων στην Αγγλία.