Τον Απρίλιο του 1875 ο Γεννάδιος στάλθηκε στο Λονδίνο ως Γραμματέας Α΄ στην Ελληνική Διπλωματική Αντιπροσωπία και πολύ σύντομα, κατόπιν της ανάκλησης του εκεί Επιτετραμμένου της Διπλωματικής Αντιπροσωπίας στην Αθήνα, προήχθη στον βαθμό του Chargé d'Affaires στο Λονδίνο. Ήταν μόλις τριάντα ενός ετών αλλά τόσο πετυχημένος που η κυβέρνησή του δεν θεώρησε απαραίτητο να ορίσει πιο έμπειρο αντιπρόσωπο. Οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Βρετανίας βελτιώθηκαν και έγιναν πιο εγκάρδιες.

Ο βασιλιάς των Ελλήνων Γεώργιος Α΄ επισκέφτηκε το Λονδίνο το 1880 στο πλαίσιο των πολιτικών εξελίξεων για το ελληνικό ζήτημα και συγκεκριμένα για τη διαμάχη για τα ελληνοτουρκικά σύνορα, η οποία αποτελούσε εκείνη την περίοδο αντικείμενο συζήτησης στο Συνέδριο του Βερολίνου.

Η Συνθήκη του Βερολίνου (1878) θέσπιζε νέα σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, προς μεγάλη απογοήτευση των Οθωμανών. Η Ελλάδα επιδόθηκε σε διπλωματικό αγώνα (1878 – 1881) για την εφαρμογή των αποφάσεων του Συνεδρίου του Βερολίνου. Στο πλαίσιο αυτού του αγώνα ο Γεννάδιος προώθησε τη δημιουργία Ελληνικής Επιτροπής (Greek Committee) για την προάσπιση των ελληνικών συμφερόντων στο Λονδίνο. Πρόεδρος της Επιτροπής ορίστηκε ο Λόρδος Rosebery και στα μέλη της συμπεριλαμβάνονταν όλες οι ηγετικές φυσιογνωμίες του φιλελεύθερου κόμματος. Παράλληλα είχε και την υποστήριξη του William Ewart Gladstone, ο οποίος το 1879 δημοσίευσε ένα δοκίμιο με θέμα «Η Ελλάδα και η Συνθήκη του Βερολίνου». Ο Γεννάδιος είχε πλέον υψηλές προσδοκίες για αναγνώριση της καταφανούς επιτυχίας και δημοτικότητάς του στο Λονδίνο από την Κυβέρνηση της Αθήνας, καθώς και για την προαγωγή του στο αξίωμα του Πληρεξουσίου Υπουργού. Το 1879 είχε την τιμή και ικανοποίηση να δεχτεί από τον Γεώργιο Α΄ τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος.

Παρόλο που το Συνέδριο του Βερολίνου αποτέλεσε σκληρό πλήγμα για τον πανσλαβισμό, δεν επέλυσε το ζήτημα της περιοχής. Οι Σλάβοι των Βαλκανίων βρίσκονταν ακόμη στην πλειοψηφία τους υπό την κυριαρχία της Αυστροουγγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τα σλαβικά κράτη των Βαλκανίων έμαθαν στην πράξη ότι η ομαδοποίησή τους ως Σλάβων δεν τους ωφελούσε τόσο όσο το να παίζουν με τις επιθυμίες μιας γειτονικής Μεγάλης Δύναμης, ζημιώνοντας την ενότητα των Σλάβων της Βαλκανικής και ενθαρρύνοντας τον ανταγωνισμό μεταξύ των νεοσύστατων σλαβικών κρατών.

Σε ό,τι αφορά τα σύνορα μεταξύ Αλβανίας και Μαυροβουνίου, όπως αυτά καθορίστηκαν από τη Συνθήκη του Βερολίνου (13/7/1878), η περιοχή του Dulcigno στην Αδριατική ― που κατά τους Αλβανούς λογιζόταν ως εθνική τους περιοχή ― επιδόθηκε στο Μαυροβούνιο. Αποτέλεσμα της απόφασης αυτής ήταν οι αλβανικές φυλές να αντιδράσουν με την υποστήριξη και του Σουλτάνου. Οι Μεγάλες Δυνάμεις προσπάθησαν να επιβάλουν τις διατάξεις της Συνθήκης αποστέλλοντας στην Αδριατική ναυτική δύναμη, χωρίς, όμως, επιτυχία. Εν τέλει, η διπλωματική πίεση του Gladstone, ο οποίος απείλησε να καταλάβει το τελωνείο της Σμύρνης, ανάγκασε τους Οθωμανούς να αποσύρουν την υποστήριξή τους στο αλβανικό κίνημα.